Хагас амралтын өдрийн тэмдэглэл мину

Юу үнэ цэнэтэй хийгээд юуг хийж бүтээх хүн бэ гэдгээ мэдрэх хийгээд хийх нь өөрөө агуу зүйл юм байна.
Бараг энэний эрэлд насыг бардаг гэлтэй.
Тэр тусмаа эрэгтэй хүмүүс.

Харин, би
Би юу хүсч байгаагаа мэдхийг хүсэн энэ алс, чимээ багатай хүн ам цөөтэй хотод ганцаараа хайртай бүхнээ, эх орноо орхиод хүрээд ирсэн.
Гэтэл өнөөх ганцаараа байх, өөртэйгөө ярилцах хугацаа минь гарч ирэхгүй хэвээр л байх.
Цахимжсан энэ эринд өөртэйгөө байх хугацаа гэдэг бол алт бололтой.

Сая. Прага явсан аялалаас дүгнэхэд би бол яалт байхгүй чимээ багатай орчинд дуртай хүн юм.
Мэдээж баяр баясгалан ихтэй газар дуртай ч тэр бүгдийг цаг зуурт үзээд л өнгөрөх зүйлс гэж дүгнэж байна.
Оюутны байрандаа ирээд бараг Монголдоо очсон мэт баярлаад байгаа юм бишүү.

Өвлийн амралтаар харихаар шийдсээн.
Хүүхдүүдээ санаж байна, тэнд л хамаг зүйлс минь байгаа болохоор эх орон луугаа л явмаар байна.

Энд ирсэн хүүхдүүд /18-20н/ хэлж байх юм.
Монгол сүйрч байгаа юм бишүү. 13-хан настай хүүхдийг хүчиндэж алж байна, ЖДҮ-г яасныг харчих л даа та. Тэнд ер нь болж бүтэж байгаа зүйл байна уу? Ямар ирээдүй байна гээд л халаглаж байна.
Халаглан харамсаж байгааг нь харахад санаа зовж байгаа нь илт ч тэдний хийж чадах болон хийх ёстой зүйл бол энэ биш юм.
Тэд бүтээгчид болох ёстой, тэд ирээдүйг бүтээх ёстой. Тэд суралцах ёстой, мэргэших хэрэгтэй. Амьдралд бэлтгэгдэх хэрэгтэй. Тэгж байж зөв гэр бүлийг бүтээнэ, зөв сайхан гэр бүлээс гарсан бүтээгдэхүүн хүүхдүүд сайн сайхан өсч өндийвөл тэр л ирээдүй.
Би ингэж л хардаг.
Мундаг том зүйлсийг хийдэг хүмүүс бий бий. Гэхдээ хүн бүр тэрний төлөө гэлгүй зүгээр л зөв сайхан энгий амьдрахын төлөө тэмцэх хэрэгтэй мэт.
Хэрэггүй зүйлсээр цаг нөхцөөлгүй суралцах хэрэгтэй, турших хэрэгтэй, алдах хэрэгтэй. 30 нас хүртлээ ядаж сайн явж юм үзэж, нүд тайлж, алдаж онож явтал аяндаа чиг нь гарч ирнэ.

Би тийм мундаг лаг хүн биш. Ямар сайндаа ингээд пси-ны ард том том бүлт үсрээд сууж байхав.
Насны рамаар нэг юм арай өөр зүйл дугарчих гээд ядраад байдаг юм заримдаа.

За үг олдож үхэр холдлоо, даалгавраа хийлээ.

Амлалт

Энд ирээд нэг л мэдхэд бараг 2 сар болчихов.
Хийж бүтээсэн зүйлгүй.
Удахгүй намрын амралт 7 хоног болдог юм байна.
Тэр үед Чех орох төлөвлөгөө гаргав.
Прагад үзэж болох зүйлсийг жагсаагаад сууж байна.
Гол зүйлсээ л үзэж амжих нь.
Хамаг шалгалттай давхцах болохоор удаан зугаалж чадахгүй нь дээ.
Их сургуулийн найз минь энд хамт сурдаг юм.
Тэр маань нэг жилийн өмнө ирсэн болохоор надад их ханьтай би чинь ногоон гэрлээр л төөрч будилалгүй яваад байгаа юм.
Уул нь санаагаар бол найзтайгаа ийш тийш аялана гэсэн төлөвлөгөөтэй.
Даанч тэр минь хүүхэдтэйгээ байдаг болохоор бас хүссэн бүхнээ хийхэд хэцүү.
Өнөөдрөөс эхлээд би мөнгөө хураахаар эргэлт буцалтгүй шийдэв.
Энд сар гарны хугацаанд маш их мөнгийг хэрэггүй шахуу зүйлд зарцуулжээ.
Тэтгэлэгтэй сурдаг ч тэр маань нилээн бага мөнгө учраас их л хайрлаж байж би мөнгөө цааш хийх чадах нь.
Тэгж байж гэрээсээ мөнгө татахгүйгээр ойр зуур ганцаараа ч аялах боломжтой болох юм байна.
Дэмий гиюүрч суухгүйгээр боломж болгоноо ашиглахаар шийдэв.
Монголд гэртээ байхдаа, хэрвээ би ганцаараа байсан бол...,,, гээд бодож байсан зүйлсээ энд ирээд мартхыг шахаж.
Тийм болохоор жагсаагаад эхлэхээр шийдэв.
Нэг тийм урам зориг өгөх зүйлс багатай л байна.
Гэсэн ч би хийнээ.
Чаднаа гээд эндээ өөртөө амлая.
Сарын дараа, 2 сарын дараа, хагас жилийн дараа юу хийж юу ярьж явснаа эргэн сананаа гээд, чамайг харнаа гээд өөрийгөө нэг сорьчихоё.

50-1

Тэмдэглэл эхлээд орхидог болсон юм гэж үү би гэж өөрөөсөө асуусаар орж ирэв.

Уул нь би 8-р ангиасаа эхлээд тасралтгүй 10 жил тэмдэглэл хөтөлсөн хүн юм сан.

Зав гарахгүй байна гэсээр сүүлдээ завтай ч бичихгүй байдаг болж гээч.

Тэмдэглэл хүнд маш олон сайхан зүйлс өгдөгийг би өөрийн бие, оюун санаанд гарсан өөрчлөлтөөс харж байна.

Тэмдэглэл хөтөлдөг байсан үеийн би, өнөөдрийн би 2-ын алд дэлэм зөрүү бий.

Юм бодох минь багасч, бодсон бодол минь нэгээс нөгөө рүү шилжиж, бодсон бодлоо мартах нь амархан байх жишээний.

Гэтэл тэмдэглэл хөтөлдөг хүн тэр бүрийдээ тэмдэглэлээ хөтөлж бодлоо бичиж, дараа нь унших тунгаах зэргээр бодлоо баталж, үйлдлээ хянаж байх чадвартай байдаг. 

Ямартай ч бичдэг байх үеий би надад илүү таалагддаг байсан юм.

Энэ 7 хоногоос явцын шалгалтууд эхэлж байна.

Эндхийн боловсролын системийг би сайн мэдэж амжаагүй л байна. 

Надад энд ирээд хамгийн түрүүнд тулгарсан асуудал миний ичимхий зан байв.

Хирэндээ нээлттэй юм шиг би хаана ч өөрийгөө илэрхийлэх чадамж муу энгийнээс доогуур түвшнийх мэт сэтгэв.

Өөрийгөө өөр хэл дээр илэрхийлэх чадамж надад хасах хувьтай байна.

Хичээл дээр ойлгоогүй зүйлээ асууж чадахгүй байна.

Хичээл дээр мэдэхгүй зүйлс бараг 90 хувьтай тулгарч байна.

Юу сурч юу хийж амьдарч байсан хүн бэ гэж бодтол.

Гэхдээ энд сурч буй зүйлс надад юунд хэрэг болох билээ?

Мастерийн дипломын цаас надад хэрэгтэй учраас уу?

Үнэхээр орж байгаа зүйлсийг би амьдрал дээр хэрэглээд надад ахиц дэвшиц гарах учраас уу?

Эсвэл гэрээсээ өөр газар шинэ орчинд шинийг үзэж харж амьдрал үзэж яваа минь надад хэрэгтэй учраас уу?

Надад энд таалагдаж байгаа ч эндээс би хэрэгтэй зүйлс өөртөө шингээж чадахгүй юм бол энд цагаа үрхийн хэрэг алга ч гэж бодоод амжив. 

Тэнд бүлтгэр 2 хүү минь, хань минь, аав ээж минь, эх орон минь, орон гэр, ажил минь байна. 

Надад юу хэрэгтэй юм гэж бодход бүхий л хайртай зүйлс нүдний өмнө зурайна.

Уул нь ч бид тэднийгээ санаад сүйд болоод байгаа зүйлгүй л байна л даа.

Өдөр өдөртөө ярьж хөөрөөд хажууд нь байгаа мэт л байна.

Гол нь энд өөрийгөө голхын эрхэнд элдэв бодол тархинд зурайна.

Хичээгээд хүнээс илүү явая гэхээр өнөө золигын ичимхий зан нүдийг таглаж, хэлийг сугалж орхих юм.

Эцэст нь чадсангүй ээ гээд арчаагүй царайлаад харихгүй юмсан гэж л 2 жилийн эцсийн өдрийг зураглаж сууна. 

Хавар гэхэд хүнтэй наана уу цаана уу гээд чөлөөтэй гангар гунгар хийдэг болмоор байх юм.

Хичээлийг бол сонсоод уншаад явхаар бас яахав 50 хувь ойлгоод явж болохоор мэт.

Эргэн тойрон даруй бараг 2 дахин дүү хүмүүс байна.

Насаа мартаад дунд нь орчих гээд байх юм.

Би чинь одоо 18-тай л хүн юм бишүү бараг.

Уул нь ганцаараа болвол бясалгаад өөртэйгөө яриад эргээд БИ-гээ олоод өөрийгөө таниад өөртөө өөрчилөлт хийгээд харина гэсэн том төлөвлөгөөтэй юм.

Яг байдгаараа харьмааргүй л байх юм.

Энэ надад олдож байгаа 2 жил бол миний амьдралд надад дахиж олдохгүй боломж юм л даа.

Өнөө өглөө өөрөөсөө асуув.

Алив чи 15 жилийн өмнө л гадаадад мастерт сурна гэж бүлтрээд томроод байсан хаанав?

Иймхэн л амьтан байж шүү дээ чи гээд л.

Тэр үед гадагшаа л явж сурвал болчих гээд байх шиг санагддаг байж билээ.

Элий балай хүн шиг л ийм юм бичиж сууна.

Яг энд бичигдсэн зүйлсийг дэлгэрүүлбэл би бүүр 50 ангитай солонгос драма бичихээр байх шигээ. 

Тийм их бодол миний энэ тархинд байна. 

Энийг бага багаар ингээд гаргаж л байх гэж чамд хандаад байгаа минь энэ шүү дээ бурхан тэнгэр, будда минь.

,,,,

Гэнэт би ухаарав.
Нэг л бусдад таалагдах гээд байгаа мэт санагддаг болов.
Би гэх хувь хүн хаачив.
Өөрийгөө олохгүй байгаа мэт санагдана.
Бараг 20-д жилийн өмнө анх оюунтан болж байж.
Тэр үед юу хүсэж мөрөөдөж, юу бодож байснаа мартаж.
Хэзээнээс миний хүслээс бусдын хүсэл илүү болж, хэзээнээс би юунд дуртайгаа умартсанаа нэхэн санах гэж оролдоно.
Мэдээж би санаж байна, тэр бол 2009 он.
Миний хувьд хамгийн жаргалтай он жил.
Гэвч Би-гээ гээсэн он жил тэндээс эхэлсэн гэхэд болно.
Тэгвэл хүн Би-гээ гээж болох уу.
Би гэж хэн бэ?
Би юу хүсэж мөрөөддөг вэ?
Би юунд дуртай,
Би яах гэж амьдарч байна вэ?
Юу чамд таашаал өгч,
Юунаас чи аз жаргалыг мэдэрч байна?
Асууж байна чамаас
Өөртэйгөө ярих хугацаа ч үгүй болж,
Өөрийгөө ч танихгүй цаг үетэй тулгарав.
Хүн бүр энэ цаг хугацааг давж гардаг
Бусдад тулгардаг энгийн л нэг мөчлөгтэй тулгарав уу?
Аль эсвэл ганцаараа элийрч явна уу?
Мидтермээс өмнө хэдэн презентэйшн тавих хэрэгтэй байдаг.
Гэтэл би сөшл дурлалаас салж чадахгүй оюутан амьдралдаа орж чадахгүй сууна.
Гэвч би чадна гэсэн итгэл яагаад ч юм сүүлийн үед идэвхитэй илрээд байх юм.
Чадна, чадна, чадна.

Шинэ блог

Хөгшин европт ирээд 1 сар гаран хугацаа өнгөрчээ.
Хөгширсөн хойноо оюунтан болсон.
Хүмүүс докторт сурч байна уу л гэнэ.
Би үгүй ээ л гэнэ.
Зарим гадаад оюутнууд чи эх орондоо амжилттай сайхан амьдарч байсан хирнээ энд юу хийж байгаа юм гэж асуух юм.
Би энд сурах гэж ирсэн юм гэхээс өөрийг үл хэлж чадна.
Хүний амьдрал наанатай цаанатай.
Магад энэ миний амьдралд учирч болох ганцхан миний гэх цаг хугацаа байх.
Бусад бүхий л цаг хугацаанд би бусадтай хамааралтай амьдарч байж.
Харин яг одоо зөвхөн миний гэх энэ цаг үед амьдарч үзэх гэж байна.
Гэхдээ би дөнгөж 18-23-тай хүүхдүүдийн хажууд үнэхээр настан болжээ гэдгээ хүлээн  зөвшөөрч байна.
Зүрх сэтгэл минь тэдэнтэй үе тэн л байх шиг.
Гэтэл яалт байхгүй би тэдний хувьд настан болжээ.
Тэдний насанд явхад миний насны хүн таарвал тэр эгч тэр ах гээд л сүрхий л явдаг байлаа шүү дээ ккк.
Гэж хэлхээр би их хөгшин хүн шиг болчих гээд. Ууган даа бол би дөнгөж 20 хүрээд удаагүй хүн шиг л зүрх сэтгэл минь байх юм.
Урд нь миний насны хүмүүс би 5 жил 25тай явж байна гэх мэтээр ярьхад нь гайхдаг байлаа.
Сонин юм, нас ахих тусам сайхан гэж л боддог байж билээ. Юундаа насаа голдог байнаа гэж боддог байв.
Гэтэл энэ зүгээр нэг насаа голсон хэрэг биш юм байна гэдгийг энэ насанд ирээд л маш сайн мэдэрч байна.
Намрын нэг ийм налгар өдөр налайж суугаад шинэ блог эхлүүлж байна.
Өнөөдөр энд бороо оров.
Эх оронд минь цастай хүйтэн байна гэнэ.
Гэтэл би шумууланд хазуулсан шигээ суух гэж.
За бүтэн нэг жил эндээ наана уу цаана уу гээд бас нэгэн дурсамжаа бүтээх нь дээ.